از خانه تکانی خانه‏ی ما، مانده همین اتاق نیم‏وجبی من. برای شروع چند شب پیش تمام آن مجله‏های کذایی را یکجا گذاشتم بیرون؛ دم در. حالا یک طبقه از کتابخانه‏ام خالی شده و کتاب‏های بی‏طبقه خوشحال‏اند که طبقه دار شده‏اند. من هم.
راستش می‏ترسم ادامه بدهم. مثلاً بخواهم کتاب‏های کتابخانه را پایین بیاورم. می‏ترسم یک اسم، یک شعر اشکم را در بیاورد. یا خرت و پرت‏های کشوی میزم را بیرون بریزم. می‏ترسم رنگ و بوی انگشتر عقیق مادربزرگ خدا بیامرزم مثل همیشه هوایی‏ام کند. یا حتی در کیفم را باز کنم. می‏ترسم کارنامه‏هایم هنوز آنجا باشند. می‏ترسم نمره‏ها هنوز همان باشند. از کجا معلوم بدتر نشده باشند و مهر مردود پای آنها ننشسته باشد و نیشخند نزند؟!
فرش را می‏ترسم کنار بزنم. می‏ترسم مورچه‏ها رفته باشند و تنها تنهایی برایم مانده باشد. می‏ترسم پرده‏ی پنجره را  کنار بزنم. می‏ترسم آنچه آن سوی پنجره است آسمان نباشد. انعکاس باشد در پنجره‏ی همسایه روبرویی. دیوار را می‏ترسم تمیز کنم. می‏ترسم هی دستمال بکشم و هی هنوز دیوار باشد بین ما. به قاب عکس‏های رویش می‏ترسم دست بزنم. نکند از دستم بی‏افتند و بشکنند. آنگاه اگر زمان بایستد چه؟! من می‏ترسم. من می‏ترسم اگر زمان بایستد و امسال تمام نشود.

بنده‏اش از حکیمش پرسید دلخوشی بهتر یا غم بهتر؟
فرمود غم بهتر. که دلخوشی کمتر هست وگرش باشد بی‏درنگ از دل برود و چون برفت دگر بار باز نگردد. چون آنکه غم از راه رسیده و ماندگار می‏شود و او را مجالی در دل نیست. پس غم بهتر.

روباهی لابه‏لای گل‏ها می‏دوید و به خیال خودش خرامان می‏رفت. شاید روباه نبود و شغالی بود که از ده روبرو فرار می‏کرد و افسوس می‏خورد. که چرا دست و پا چلفتی کرده و مرغ‏های کدخدا را یک لقمه‏ی چرب نکرده؟ همان‏ها که هفته‏ی پیش پسرعموی روباهش به خاطر آنها ناپرهیزی کرده بود و از آن ماجرا فقط تعریفش را برای او آورده بود. نه! شاید همان روباه بود که می‏رفت ده؛ حال مرغ‏های کدخدا را بپرسد و در راه آنی فکر یک مهمانی باشکوه رهایش نمی‏کرد.