بازی وبلاگی است و حبه‏ انگور دعوتم کرده بگویم «من کی هستم؟!». خیلی خوشحال می‏شوم. دلم می‏خواهد چنان بازی کنم که دست همه را از پشت ببندم. اما همه چیز به همین سادگی نیست. خوب که فکر می‏کنم می‏فهمم کسی نیستم. و این می‏تواند چند دلیل داشته باشد. اول این‏که شاید زیاد به دیگران نزدیک نشده‏ام. یا حتی آنها به من. و این بد است. دوم این‏که احتمال می‏دهم فراموش کرده باشم دیگران مرا چه خوانده‏اند و می‏خوانند. و این هم خوب است و هم بد. سوم این‏که، سوم این‏که...بگذریم. راستش سومی‏اش را خودم هم نمی‏دانم.

بیشتر از همه و بهتر از همه، هر کجا که بابا را بشناسند، من «پسر بابا» هستم. یعنی هرجا سخن  از من است نام بابا می‏درخشد.
من «مُهندیس» هستم. وقتی وردست بابا با کارگر‏های افغانی سر و کله می‏زنم.
من «روی قالی چریده/می‏چرد» هستم. وقتی اشتها ندارم. همین است که شک دارند؛ من چطور قرار است آدم بشوم؟!
من «دُکی» هم اتاقی‏هایم بودم و هستم. به دلیلی که فکر می‏کنم خود PK و حسین و محمود و عباس هم نمی‏دانند چرا؟
من «عکاس باشی» هستم. وقتی دوربین روی دوش‏ام می‏اندازم و بیرون می‏زنم.
من «معتاد از دست رفته‏» هستم. وقتی پشت پی‏سی اینترنت‏دار نشسته‏ام.
من «Silent حال می‏کنی» هستم. وقتی پسر عمویم هر بار همراهم را برانداز می‏کند.
من «هنرمند هنردوست» هستم. وقتی بابا مرا به بعضی‏ها معرفی می‏کند.
من «آقای هیچی» هستم. وقتی پسر عمه زاده‏ام اصرار دارد قصه‏ی مرا تعریف کند.
من «هی تو! آره خودت و شما! بله شما» هستم. وقتی در تمام دوران مدرسه و دانشگاه کسی از معلم‏ها و استاد‏هایم مرا به اسم نشناخت.
من «وسواس» هستم. وقتی همیشه سعی می‏کنم در لیوان خودم آب بخورم. یا وقتی در تمام کار‏ها به جزییات دقت می‏کنم.
من «دقیقه‏ی نودی» هستم. وقتی برای مهمانی و مسافرت آخر از همه حاضر می‏شوم.
من «بابا تو دیگه کی هستی» هستم. وقتی یک درس را پنج بار حذف کردم. نه به خاطر این‏که پروژه داشته باشد. نه به خاطر این‏که بلد نباشم. نه به خاطر این‏که فقط یک استاد این درس را ارائه کند و من با او یا او با من لج باشد. دقیقاً به خاطر اینکه یافتن دلیل برای این شاهکارم در دست اقدام است.
من «فرهیخته و روشنفکر» هستم. این را برادرم با لج و غیظ می‏گوید. وقتی در یک قدمی نیمه شب کنترل تی‏وی دست من باشد. یک طرف دو قدم مانده به صبح باشد و طرف دیگر هشدار برای کبرا 11.
من «محمد» هستم. وقتی همسایه‏ی قدیمی‏مان، بابای فرهاد عمری است مرا با پسر عمویم اشتباه گرفته و من هیچ وقت نخواسته‏ام بگویم اشتباه می‏کند. من محمد نیستم.
من «گیرینف» هستم. وقتی مدام نکته‏هایی باریک‏تر از مو را به اهل خانه، مخصوصاً برادرم گوشزد می‏کنم. البته اگر با من بود دوست داشتم در این مورد «زیرنویس» خطاب‏ام می‏کردند.
من احتمالاً «ضد حال و پاستوریزه و بچه مثبت و بی‏کلاس و سوسول و بچه ننه و...» هستم. وقتی به خیلی از جوک‏ها نمی‏خندم. وقتی کله‏پاچه و سیراب شیردان نمی‏خورم. وقتی در حافظه‏ی تلفن همراهم کیلیپ خفن و حتی غیر خفن ندارم. وقتی حرف‏های بد نمی‏زنم. وقتی کت و شلوار می‏پوشم ولی کروات نمی‏بندم. وقتی جا‏های بد نمی‏روم. وقتی همیشه به یاد خانه‏ام.
من «تیرمن» هستم. حتی برای آنها که بعد‏ها بیرون از این دنیای مجازی مرا دیدند.

پی‏نوشت
_ اصل عبارت«روی قالی چریده/می‏چرد» یک کنایه‏ به زبان ترکی است.
_ نون اوّل نامه و سین و برون بیایند بازی!
_ بعد‏التحریر: خودمونیم. فکر نمی‏کردم بتونم برای خودم چهر‏ه‏ای تا این اندازه نورانی ترسیم کنم. ولی انگار شده!

سال داره نفس های آخرش رو می کشه و من خسته ام. می ایستم. به عقب نگاه می کنم. به وضوح می بینم که خیلی قانون شکنی کردم. قوانینی که هر شهروند در هر شرایط باید به اونها احترام بگذاره. این در حالیه که تمام مدت خودم رو ملزم به اجرای دقیق قوانینی کردم که هیچ وقت هیچ الزامی برای اونها نبوده. اشتباه نکنم به این قوانین می گن «من در آوردی» که برای من چندتاش از این قراره:

_ هله هوله که می خوای بخری، تا وقتی بستنی و شکلات قهوه هست چیپس نخر.
_ کلاسی که میشه غیبت کرد باید غیبت کرد. تشخیص شدن یا نشدنش هم با خودته!
_ به smsها اعتماد نکن. اونها همیشه به مقصد مورد نظر نمی رسن و همیشه از مبدا اصلی نیستند.
_ از فروشگاهی خرید کن که قیمت هاش مقطوعه.

پی نوشت
_به نظرم رسید این پست می تونه شروع یک بازی وبلاگی باشه. از این هایی که بچه ها همدیگه رو دعوت می کنن تا بازی ادامه پیدا کنه. حالا من با احترام کورش علیانی، احمدرضا، پریسا، سنا، سیب بانو، حسین جعفریان و somebody رو به این بازی دعوت می کنم.
البته گفتنیه که دعوت نفر اول مثل پیشنهاد گل کوچیک یک دانشجو به رئیس دانشکده اس و دعوت نفر آخر شاید انگیزه ای باشه تا دوست ما به هوای آخر سال و خونه تکونی هم که شده دستی به سر رو روی بلاگش بکشه و تار عنکبوت ها رو بکنه بریزه دور.
باشد که بهتر و بیشتر با هم باشیم!

یادداشت!
هدیه ی تولد وبلاگ من همین است. دوست داشتنی و دوست داشتنی! از طرف يك دوست!

"اندر باب وبلاگ نوشتن، سخن را به درازا می كشاند، در حالی كه رسم اين وبلاگ مينيمال نويسی ست، نه پر كردن صفحه ی سفيد با كلمات چرك سياه!
چه مي توان كرد براي تولد يك صفحه مجازی؟ جز يادداشتی كوتاه از برداشت های يك خواننده ی كاملاْ معمولی از يك وبلاگ.
«تيرمن!» نامی بود بالای كامنت هايی كه زيرش هيچ لينكی ديده نمی شد، تا اين كه لينك وبلاگ در گوشه ی وبلاگ دوستی به چشمم خورد و پسربچه ای در دنيای مجازی برايم زاده شد. جالب اين كه اسم وبلاگ، اسم نويسنده و آدرس وبلاگ يكی بود.
تيرمن به لينك حساسيت دارد، به تكراری شدن هم همين طور.
حرف ها را در مينيمال خلاصه می كند و از آنچه می خواهد بگويد چيزی جا نمی ماند. انگار راهی از دل به مغزش كشيده است و هر چه در دل دارد به مغز می برد و فشرده اش می كرد و اندكی نمك خلاقيت هم چاشنی اش می شد و به همان ترفند مخاطب را به خواندن وا می داشت.
عكس نوشت هايش تنها يكی از اركان جذابيت اين جاست.
عكس هايی از يك عكاس خوش ذوق كه قدر خودش را زياد نمي داند.
انتخاب برچسب ها، اسم های كوتاه و صريح ،قالبی كه با زحمات شبانه روزی درست شده، و پشت همه ی اين ها نويسنده، طراح، عكاس وبلاگ از جاذبه های توريستی اين جاست.
جايی كه صاحبش زياد هم از مخاطب خوشش نمي آيد .
پس ای مرد تير، اگر مخاطب نمی خواهی، جذابيت و تازگی ها را از بين ببر لطفاْ!"

پی نوشت
_ این اولین یادداشت برای تیرمن نیست. اولی را خوب به خاطر دارم که هم جایی در وبلاگستان پست شد و هم اصل اصلش به دستم رسید. وای که چقدر چسبید!؟
_ کاملاْ مشهود است که دوست تیرمن گاهی از آرایه ی «مبالغه» استفاده کرده است.
_ توصیه ی نویسنده ی یادداشت: "چون این جا ایران است بی نام بچسبانید در وبلاگ"