علی رغم میل باطنی اون هم وقتی که لیست دوستان تازه جون گرفته بود مجبورم فعالیتم رو تو فیسبوک به حالت تعلیق در بیارم. هر چند چندان وقت و حوصلهی جولون دادن اون تو رو نداشتم. فقط گفتم که جای گلهای نباشه. اما واقعاً دلم میسوزه که از یک سری نوشتههای دلنشین محروم میشم. مثل آخرین یادداشتی که براش لایک زدم. اینجاست که شاعر میگه: «مگه میشه یه پرنده بمونه بی آب و دونه؟»
پینوشت
_ مجبورم!
برچسبها:
فیسبوک,
اجبار,
لایک
