تیرمن

طلوع‌های فرار

tirman — Sun, 29 Jan 2012 20:48:00 GMT

گوشی کر برای شیطان

tirman — Sat, 28 Jan 2012 00:09:00 GMT

دیشب من و خواهرم در پیاده‏رو‏های انقلاب و کریمخان برای عملی کردن یکی از ایده‏هایش چندی گام برداشتیم. ایده‏ای که به سادگی مالکیتش را از دست دادم و حالا ایده‏ی خواهرم است. هر چند من و خواهرم نداریم و اصولاً اصل مطلب این نیست. اصل مطلب خیلی چیز‏های دیگر است که مجالی فراخ‏تر از این‏ها می‏خواهد. و البته گوشی کر برای شیطان!

بعد‏التحریر: یادم رفت. قرار است از این پس به یک تکه موسیقی که به حال و هوایم وقت نوشتن هر پست نزدیک است و به طور کلی به بازسازی فضا کمک می‏کند اشاره کنم. اصلاً یکی از دلایلم برای انتخاب عنوان این پست همین بود. حالا چطور شد یادم رفت؟! نمی‏دانم!
حالا موسیقی این پست قطعه‏ی The Reel از آلبوم آوای زمین باغ اسرار است.
لینک کمکی۱
لینک کمکی۲

حجامت با وسایل یک بار مصرف

tirman — Mon, 23 Jan 2012 22:13:00 GMT

من جای شهردار بودم قوانین سفت و سختی برای تبلیغات سردر مغازه‏ها و مطب‏ها و واحد‏های تجاری و اداری و کلاً هر کسی که فضایی از شهر را برای تبلیغات اشغال کرده است، دست و پا می‏کردم. مثلاً به هر تصویر و نوشته‏ی تبلیغاتی که در شهر دیده می‏شود مالیات می‏بستم. یا اینکه تیم ویژه‏ای تشکیل می‏دادم که دست کم به رسم‏الخط و گرافیک تبلیغات بر اساس ضوابط از پیش تعیین شده‏ای نظارت بشود.
از طرفی خودم به این بلبشو دامن نمی‏زدم و تمام تبلیغات روی پل‏های عابر را بر می‏داشتم. به نظرم پل‏های عابر خودشان به تنهایی آرامش بصری این شهر را به خطر انداخته‏اند. چه برسد به نئون چشمک زن «مرغ» کنار نئون چشمک نزن «مسکن» و برچسب «حجامت با وسایل یک بار مصرف» روی پنجره‏ی طبقه‏ی پنجم یک ساختمان کنار بزرگراه.
حالا شاید به نظر برسد که چرا راه دور. ترتیبی داده شود که همین برچسب‏های «تخلیه‏ی چاه» از روی درب‏هایمان حذف شود؛ باقی همه پیشکش. واقعاً کیست که نداند شهر بدون این برچسب‏های زرد و قرمز و آبی و البته هفت_هشت رنگ دیگر چیزی کم دارد؟

طلوع‌های فرار

tirman — Fri, 20 Jan 2012 21:37:00 GMT

حکایت حال این روز‏های وایوز و البته خودم!

tirman — Wed, 18 Jan 2012 19:35:00 GMT

_ درایو نوری وایوز بازی در‏می‏آورد. یا دیسک را نمی‏خواند یا وقتی می‏خواند خبری از کپی و ریپ نیست. برای خودش هرگاه بخواهد روشن می‏شود و هرگاه نخواهد نمی‏شود. البته این اتفاقی نیست. نزدیک سه ماه پیش روبه‏روی وایوز نشسته بودم و با سازدهنی‏ خواهرم کلنجار می‏رفتم که یک آن ساز ناساز شد و از دستم در رفت و دستان من در هوا به دنبالش. نشد. هرچه تلاش کردم بگیرمش نشد. برخورد چنان سخت بود که وایوز دلبندم غر شد.
به آن لحظه که فکر می‏کنم اول خنده‏ام می‏گیرد. بیشتر که فکر می‏کنم ناراحت می‏شوم. و کمی که بیش از بیشتر فکر می‏کنم خوشحال می‏شوم. حالا چرایش بماند. به دو دلیل فکر می‏کنم کار نکردن گاه و بیگاه درایو وایوز دلیلی جز این پیشامد ندارد. اول اینکه تا قبلش هیچ مشکلی نداشت و دوم اینکه ساز دقیقاً روی سر درایو هوار شد.
حالا چرا این را نوشتم؟ چون:
یک اینجا اصن یه وضی شده! مثلاً نمی‏شود آلبوم‏های موسیقی‏ جدید را به راحتی مدیریت کرد.
دو وقت و حوصله‏ی فرستادن وایوز به تعمیر‏گاه و این حرف‏ها را ندارم.
سه به درایت خودم می‏بالم که از تمام دارایی دیجیتالم یک نسخه‏ی پشتیبان دارم.
و چهار باز به درایت خودم می‏بالم که هیچ دارایی مهمی درون وایوز نیست.
حالا تو ببین این چه غم بزرگی است که این روز‏ها در دلم جای گرفته!
_ هر جور حساب می‏کنم می‏بینم خدا خیلی هوایم را داشته/دارد. به هر حال همه‏اش یک دو دوتای ساده‏ است.
_ یک شعری هست که سعدی سروده و سراج خوانده؛ می‏گوید:
«تو را نادیدن ما غم نباشد، که در خیلت به از ما کم نباشد» و قص علی هذا...
خیلی وقت بود که می‏خواستم این را ثبت کنم. همچنان چرایش بماند. هرچند دیگر جای هیچ چرایی_دست کم برای خودم_ باقی نمانده.
_ مثل آن ملتی که می‏گوید تماشای فوتبال فقط دست‏جمعی‏اش لذت دارد به این نتیجه رسیده‏ام که خواندن رمان و گوش دادن موسیقی و تماشای فیلم و نوشیدن چای و عکاسی کردن و... تنهایی چندان که خواهی دلچسب نیست.

پی‏نوشت
_ این پست بدون سه نقطه‏هایش کامل نیست.

خیال می‏کنم

tirman — Sat, 14 Jan 2012 19:27:00 GMT

_ خیال می‏کنی من خیال نمی‏کنم. روزی هزار بار هنگامی که از جلوی شهر کتاب می‏گذرم. هزار بار هنگامی که وارد ایستگاه مترو می‏شوم. هنگامی که به یاد گرامافون و تراسش می‏افتم. هنگامی که توی پارک همراه بابا و مامان قدم می‏زنم. هنگامی که دیوان کبیر می‏خوانم. هنگامی که به کاکتوس‏هایم زل می‏زنم. هنگامی که به اکوتوریسم فکر می‏کنم. هنگامی که یاد آن کلبه‏ی چوبی روی تپه می‏افتم. هنگامی که دوربین به دست می‏گیرم. هنگامی که به یاد عکس‏های اُشین دانیلی ذکریان از دره‏ی الموت می‏افتم. هنگامی که به آسمان شب زل می‏زنم؛ به خوشه‏ی ‏پروین و راه شیری. هنگامی که به ادامه‏ی تحصیل فکر می‏کنم و به کار و بارم. هنگامی که لابه‏لای آرشیوم دنبال موسیقی‏ام و به همراز گروه شمس می‏‏رسم. هنگامی که شبها قبل از خواب توی گوشم این چنین می‏خواند:«چون است حال بستان ای باد نو بهاری؟ کز بلبلان برآمد فریاد بی‏قراری...»
_ حالا که در دام افتاده‏ام بگذار تا جان در بدن دارم دست و پا بزنم. هرچند رهایی نخواهد بود در این بلا مرا؛ «دریدی پرده‏ی ما، این چه پرده‏ست؟ یکی پرده بر انداز، این چه شیوه‏ست؟»

پی‏نوشت
_ به گمانم واژه‏ی خیال کوچک شده‏ی ترکیب «خیلی حال» است.
_ با این حال همچنان پر از رازم.

پیرمرد و دریا

tirman — Tue, 10 Jan 2012 23:28:00 GMT

_ پیرمرد چوبزن بی ‏هیچ ربط و خطی از سربازی‏اش می‏گفت: «سال فلان تو باغ‏شاه سرباز بودم. به مسئول تقس غذا گفتم می‏شه یکم بیشتر بریزی؟ گفت آره و یکم بیشتر ریخت. می‏دونی چی شد؟ اون وقت بود که من سیر شدم.»
البته ربط و خط این حرف‏هایش فقر بود. اینکه می‏گفت دستک فقط چند وقت است که دستک شده. اینکه از روز‏های سیاه پشت سرش می‏گفت و اینکه اگر آن وقت روز ماهی نیست، خیالی نیست؛ چون دیگر گذشته نیست!
_ خودخواهی نیست اگر بگویم حیف که صدا و تصویرش توی‏ آرشیوم کامل نیست. این جور جاها و این جور آدم‏ها جون می‏دن برای یک گزارش تصویری جوندار. حالا که فکرش رو می‏کنم می‏بینم چه آدم و چه حرف‏ها و چه موقعیت دارماتیکی بود. واقعاً چه هیجان و ژستی داشت موقع صحبت کردن.
_ چند سال بعد را می‏بینم. که بعد از مثلاً یک هفته بر‏گشته‏ام خانه. و اهل خانه پرسان و نگران که کجا بوده‏ام و چه می‏کرده‏ام و من یک همچین گزارش‏های تصویری‏ای بگذارم جلوی چشمشان و خودم سکوت کنم. چنان که مادرزادی لالم.
_ این ماجرا یکی از اون دریافت‏هایی بود که گفتم. دریافتی که چون یک پتک سنگین به سرم خورد و قدرت تکلم رو ازم گرفت.

پی‏نوشت
_ هشتم و نهم همین برج همراه بابا رفته بودم دستک.

...

tirman — Sat, 07 Jan 2012 23:02:00 GMT

_ هر جور حساب می‏کنم می‏بینم واقعاً از دست و زبان که برآید کز عهده‏ی شکرش به درآید؟ هان! واقعاً از دست و زبان که؟ یک نفر مثل من؟
_ فکر می‏کنی خوشبخت‏تر از تو هم هست؟ از راه رسیده و نرسیده خواهرت همه جوره هوایت را دارد. اصلاً یک نگاهش به تمام دنیا می‏ارزد. چه برسد به وقتی که پیشنهاد تماشای فیلم و شنیدن موسیقی می‏دهد. آن هم نه هر چیز دم دستی‏ای!
_ دنیا برای همه زندان است. هیچ کس طعم آزادی را واقعاً نچشیده است.
_ تو بهتر از من می‏نویسی. این یک اعتراف نیست؛ افتخار است. این تمام حرفی نیست که باید بزنم، اما تمام آن چیزی است که می‏توانم بگویم. تو اصل مطلب را می‏خوانی. نانوشته.
_ مدت‏هاست از همشهری جوان دست کشیده‏ام. اما نمی‏توانم از سرزمین‏من و داستان‏اش بگذرم. هر چند هر دوشان شکنجه‏ام می‏کنند.
_ آدم‏های تازه‏ای این دور و بر هستند. ماجرا‏های تازه و مسئولیت‏های تازه و ظاهر تازه و قوانین تازه‏ای دارم. خلاصه‏اش این‏که روزگار این‏جا تازه است.
_ یک وقت‏هایی هست که فکر می‏کنم خوشتیپ تر از همیشه‏ام. و این مستقل از لباس و ظاهر است. چنانکه لباس قدیمی به تن دارم و ظاهری معمولی. به نظرم فکر کردن به بعضی موقعیت‏هاست که آدم را خوشتیپ می‏کند. این بند را خیلی وقت بود که می‏خواستم یادداشت کنم. اما چون دلیلش را نمی‏دانستم سکوت کرده بودم. فکر می‏کنم دلیلش همان باشد که گفتم.

پی‏نوشت
_ بند حذف شده‏ای دارد این پست.
_ همچنان در انتخاب عنوان مشکل دارم.

علی رغم میل باطنی یک پرنده!

tirman — Thu, 05 Jan 2012 17:11:00 GMT

علی رغم میل باطنی اون هم وقتی که لیست دوستان تازه جون گرفته بود مجبورم فعالیتم رو تو فیس‏بوک به حالت تعلیق در بیارم. هر چند چندان وقت و حوصله‏‏ی جولون دادن اون تو رو نداشتم. فقط گفتم که جای گله‏ای نباشه. اما واقعاً دلم می‏سوزه که از یک سری نوشته‏های دلنشین محروم می‏شم. مثل آخرین یادداشتی که براش لایک زدم. اینجاست که شاعر می‏گه: «مگه میشه یه پرنده بمونه بی آب و دونه؟»

پی‏نوشت
_ مجبورم!

نارسا

tirman — Mon, 02 Jan 2012 21:42:12 GMT

کوه، رسا
سنگ، رسا
نغمه‏ی آبها رسا

برگ، رسا
ساقه رسا
قامت آرزو رسا

آه ای کلمات نارسا!

پی‏نوشت
_ نمی‏دانم چرا یک آن فکر کردم به جای من مرحوم عمران صلاحی حرفی زده. چیزی که زبان حال من باشد. از بین شعر‏هایش به این رسیدم.