تیرمن

جور بدی می‏ترسم!

tirman — Sun, 14 Mar 2010 15:18:18 GMT

از خانه تکانی خانه‏ی ما، مانده همین اتاق نیم‏وجبی من. برای شروع چند شب پیش تمام آن مجله‏های کذایی را یکجا گذاشتم بیرون؛ دم در. حالا یک طبقه از کتابخانه‏ام خالی شده و کتاب‏های بی‏طبقه خوشحال‏اند که طبقه دار شده‏اند. من هم.
راستش می‏ترسم ادامه بدهم. مثلاً بخواهم کتاب‏های کتابخانه را پایین بیاورم. می‏ترسم یک اسم، یک شعر اشکم را در بیاورد. یا خرت و پرت‏های کشوی میزم را بیرون بریزم. می‏ترسم رنگ و بوی انگشتر عقیق مادربزرگ خدا بیامرزم مثل همیشه هوایی‏ام کند. یا حتی در کیفم را باز کنم. می‏ترسم کارنامه‏هایم هنوز آنجا باشند. می‏ترسم نمره‏ها هنوز همان باشند. از کجا معلوم بدتر نشده باشند و مهر مردود پای آنها ننشسته باشد و نیشخند نزند؟!
فرش را می‏ترسم کنار بزنم. می‏ترسم مورچه‏ها رفته باشند و تنها تنهایی برایم مانده باشد. می‏ترسم پرده‏ی پنجره را کنار بزنم. می‏ترسم آنچه آن سوی پنجره است آسمان نباشد. انعکاس باشد در پنجره‏ی همسایه روبرویی. دیوار را می‏ترسم تمیز کنم. می‏ترسم هی دستمال بکشم و هی هنوز دیوار باشد بین ما. به قاب عکس‏های رویش می‏ترسم دست بزنم. نکند از دستم بی‏افتند و بشکنند. آنگاه اگر زمان بایستد چه؟! من می‏ترسم. من می‏ترسم اگر زمان بایستد و امسال تمام نشود.

آن روز بعد از امتحان...

tirman — Fri, 12 Mar 2010 15:08:18 GMT

آن روز بعد از امتحان، وقتی گرد حوض پارک در پی آب بودیم، همکلاسی‏ام گفت: باور را در جعبه بگذار و بنویس شکستنی است.

به رنگ بهار!

tirman — Sun, 07 Mar 2010 15:02:18 GMT

بعد از سه سال آرشیو کردن دلم می‏خواهد کسی عکس‏هایم را ببیند. نگشته هفت تایشان را انتخاب کرده‏‏ام و همین فردا پس فرداست که چاپ شوند و به ديوار اتاقم بچسبند. دلم می‏خواهد هرکس آنها را دید اول از همه بپرسد این‏ها کار خودته؟ بعد که گفتم آره کادرهای من‏اند؛ باور نکند. باز بپرسد جدی می‏گویم؟ بعد من خودم هم شک کنم که این‏ها عکس‏های خودم‏ هستند!
از من بپرسند می‏گویم این اولین نمایشگاه من است. چون عکس‏ها‏ موضوع دارند و موضوعش بهار است. و قرار است عنوان هم داشته باشد و حتی دوست دارم عکس‏ها را تقدیم کنم؛ به هر کس که خودش اراده کند. و شاید نشود اسمش را گذاشت نمایشگاه. چون اگر از این پست بگذریم اعلان عمومی ندارد و از آشنا و فامیل تنها آن که برای عید دیدنی به خانه‏ی‏ ما بیاید و در یک قدم فراتر به اتاق من پای بگذارد عکس‏ها را خواهد دید. البته مشت نمونه‏ی خروارش روی دیوار خانه‏ی عمو اینا و شاید ديوار سالن خانه‏ی خودمان نقش می‏ببندد که این هم می‏تواند تبلیغ خوبی برای باقی عکس‏ها باشد.

جرم ناصفرم آرزوست!

tirman — Fri, 26 Feb 2010 13:34:18 GMT

قانون است؛ ذره‏ای که جذب نمی‏شود سه حالت دارد. يا جدا از جرمش، فاصله‏ای بزرگتر/مساوی بی‏نهایت با دیگر اجرام دارد. يا جرمی برابر صفر مطلق دارد و یا هر دو! حالا این فاصله‏ را می‏شود کاری کرد. جرم صفر را نه!

میقان؛ زیبای مخدوش!

tirman — Thu, 18 Feb 2010 10:11:18 GMT

عکس‏ها همیشه واقعیت را نشان نمی‏دهند. واقعیت این است که زیبایی این منظره ها مخدوش بود. یعنی شده بود/کرده بودند. ترکیب جاده‏ی معدن و خرابه‏های آن درست میان تالاب و انعکاس آسمان در آب و همچنین کارخانه‏ی فرآوری مواد معدنی درست کنار تالاب و نمای کوه‏های جنوبی از عظمت زیبایی میقان کاسته بودند. حتی اگر حساب کنیم به اندازه‏ی سر سوزن باشد که به نظرم بیشتر بود.
حتی تصور کن کنار تالابی که پناهگاه انواع پرندگان مهاجر است فرودگاه ساخته‏اند. آن هم فرودگاه یک شهر بزرگ مثل اراک. به نظرم وقتی درناها هواپیما‏های پهن پیکر را می‏بینند به هیبت سنقر تالابی می‏خندند. بگذریم از نزدیکی صنایع بزگ اراک مثل کارخانه آلومینیومش و...

پی‏نوشت
_ در متن بالا استفاده از واژه‏ی «درست» مبالغه نبود.
_ طبیعت را از حیوانات گرفته‏ایم و اگر دلمان خیلی هوایشان را داشته باشد جایی برایشان خالی می‏کنیم. اسمش را هم می‏گذاریم پناهگاه حیات وحش!
_جا دارد همه تالاب را با گوگل ارث(Google Earth) رصد کنیم تا ببینیم آنجا چه می‏گذرد؟!
_ افسوس که میقان اینجاست!

موبايل پست!

tirman — Fri, 12 Feb 2010 05:13:18 GMT

ساعت هشت و سی و هفت دقیقه، اینجا تالاب میقان است و من همراه دايی روی جاده‏ی میان دریاچه قدم می‏زنیم.

آزادی نزد من فراری است!

tirman — Wed, 10 Feb 2010 06:35:29 GMT

آزادی بیشترش به فرار است. یعنی نسبت مستقیم با آن دارد. فقط حیف که من از دست خودم نمی‏توانم فرار کنم!

این عکس...

tirman — Wed, 20 Jan 2010 17:33:18 GMT

این عکس مستند اجتماعی است. نیست؟

دال مثل دوستی یا دشمنی؟!

tirman — Sat, 02 Jan 2010 08:16:18 GMT

شغالِ‏ ناچار روباره دودوزه را دوست خود می‏خواند و روباه دودوزه گرگ دریده را دشمن خود. فقط از برای اینکه بزرگ انگاشته شوند. و گرگ که دوست هیچکس نیست و از سایه‏ی خود نیز می‏هراسد از همه خُرد‏تر است.

باران که ببارد...

tirman — Fri, 01 Jan 2010 07:35:18 GMT

دیشب در میدان شهر قرار داشتیم؛
من، قطره‏های اغتشاشگر باران و عینکم!