قرار بود توی اون یکی وبلاگم مطلبی رو تشریح کنم. خوشحالم از اینکه درست همین حالا دسترسی به اون وبلاگ امکان‏پذیر نیست. می دونی چرا؟ چون از یک طرف خودم رو موظف می‏دونم که حرف‏هام رو بزنم و از طرفی حرف‏هام هر کدوم یک تکه‏‏اند. مثل تکه‏های لحاف چهل تکه‏ی ننه سرما که متاسفانه من از پس سرهم کردنشون برنمیام. باورم اینه که کلام اگر درست و بجا منعقد نشه دردی که دوا نمی‏کنه هیچ؛ قوز بالا قوز می‏شه. شاید مثل گذشته، مثل حالا!

نمی‏دونم با این حال و روز به خودم حق بدم یا نه؟