می‏خواستم ببینم هنوز هم حیاط بزرگی داری؟ یا آن روز‏ها به چشم ما بزرگ بود؟ تیردروازه‏ها سرجایشان هستند؟ هنوز گل نخوردن در آنها یک افتخار بزرگ است؟ خانه‏ی فراشت چطور؟ هنوز شاخه‏های مو از روی دیوارش آویزان است؟ نقاشی‏های روی دیوار رنگ و رویشان نرفته؟ شعار‏ها چی؟ هنوز هم فرزند صالح گلی از گل‏های بهشت است؟ امید امام هنوز به ما دبستانی‏ها است؟ بوفه هنوز ساندویچ تخم‏مرغ آبپز می‏فروشد؟ هنوز پنجره‏اش بالاست؟ بلندتر از قد بچه‏ها؟

مهم‏تر از همه آمده بودم ببینم بچه‏ها هم آمده‏اند؟ دلم هوای قلعه کرده بود. می‏خواستم به اندازه‏ی یک زنگ تفریح با هم خرپلیس بازی کنیم. فکر کردم یک بار دیگر از دوستم بخواهم دست مرا بگیرد. که بروم بالا؛ روی سقف پناهگاه. دلم می‏خواست همین الان زنگ صبحگاهی به صدا در می‏آمد و برای اینکه در صف یک نفر جلوتر بایستیم با هم بگومگو کنیم. دلم می‏خواست یک بار دیگر شعار هفته را می‏خواندم و بقیه تکرار می‏کردند.

دبستان من! آمدم؛ بسته بودی! دلم برایت تنگ شده! خیلی!